Het rapport laat zien dat ongeveer 82% van de scholen als voldoende wordt beoordeeld. Tegelijkertijd blijft er een groep scholen en opleidingen waar de kwaliteit onder druk staat, met name in het mbo.
Wat daarbij belangrijk is om te benadrukken: deze uitkomsten zeggen weinig over de inzet van leraren. Integendeel. Het rapport beschrijft juist een onderwijspraktijk waarin leraren dagelijks omgaan met:

• grote verschillen tussen leerlingen
• toenemende verwachtingen
• en beperkte tijd en ruimte

De uitdaging zit dus niet primair in motivatie of inzet, maar in de complexiteit van het systeem waarin zij werken.

Voor schoolleiders wordt dit nog zichtbaarder. In het voorwoord van het rapport wordt hun dagelijkse praktijk treffend beschreven: zij schakelen continu tussen personeelstekorten, administratieve verplichtingen, oudervragen en externe samenwerking.

Dat leidt tot een fundamenteel dilemma:

• er is een duidelijke noodzaak tot onderwijsontwikkeling
• maar er is beperkt tijd en ruimte om daar structureel aan te werken

Juist thema’s als digitale geletterdheid en AI vragen om strategisch leiderschap, terwijl de praktijk vaak vraagt om operationeel handelen.

Het rapport positioneert digitale geletterdheid terecht als één van de basisvaardigheden. Dat onderstreept het belang voor leerlingen om goed te kunnen functioneren in een digitale samenleving.

Tegelijkertijd zie ik – in lijn met het rapport – dat de uitwerking hiervan nog zoekend is. Digitale geletterdheid is:

• niet altijd structureel ingebed
• vaak afhankelijk van individuele initiatieven
• nog onvoldoende verbonden met andere vakgebieden

Dat is begrijpelijk. Het vraagt namelijk om curriculumontwikkeling, professionalisering én tijd – en juist die tijd staat onder druk.